Kochanowicz Jan

W latach 1898-1900 studiował w Instytucie Politechnicznym w Warszawie.

W latach 1901–1902 odbył służbę wojskową, po czym podjął studia w dziedzinie nauk społecznych w Niemczech. Po udziale w akcji PPS w 1905 we Włocławku musiał opuścić kraj. Lata 1905–1911 spędził w USA, gdzie był współredaktorem socjalistycznego „Dziennika Ludowego” w Chicago. Brał udział w przedstawieniach teatru amatorskiego w Chicago.

Po powrocie do kraju odbył we Lwowie studia aktorskie pod kierunkiem J. Chmielińskiego. W sezonie 1913/14 należał do zespołu Teatru im. Słowackiego w Krakowie.

Od 1914 walczył w Legionach Polskich. Na scenę krakowską wrócił w sezonie 1915/16. Następnie występował w Lublinie, Warszawie (m.in. w latach 1919–1924 w Reducie), Łodzi, Poznaniu, Toruniu, Katowicach i Sosnowcu. Od 1924 zajmował się także reżyserią.

W czasie okupacji zarabiał na życie handlując artykułami malarskimi. Do teatru wrócił w 1945 roku i zorganizował z Henrykiem Szletyńskim Studio Teatralne przy Teatrze Miejskim w Łodzi. W sezonie 1945/46 występował w łódzkim Teatrze Kameralnym Domu Żołnierza, a także reżyserował w Teatrze Komedii Muzycznej Lutnia.

Od 1946 występował i reżyserował w Warszawie: w latach 1946–1949 w Miejskich Teatrach Dramatycznych (w roku 1947 był kierownikiem sceny Rozmaitości), w 1949–1959 w Teatrze Powszechnym.

W 1959 przeszedł na emeryturę. Należał do grupy inicjatorów powołania ZASP-u i był aktywnym jego członkiem, przez wiele kadencji wchodził w skład Zarządu Głównego, w 1946 uzyskał tytuł członka zasłużonego, a w 1959 wybrano go na prezesa honorowego SPATiF-u. W 1919 był inicjatorem powstania pierwszego ogólnopolskiego czasopisma teatralnego „Scena Polska” i jego redaktorem. W latach 1921–1924 i w sezonie 1931/32 był profesorem w Oddziale Dramatycznym przy Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie, a w latach 1921–1922 i 1929–1930 w szkole prowadzonej przez H. J. Hryniewiecką.

Był autorem wielu podręczników z zakresu wiedzy o teatrze. W filmie występował sporadycznie od 1931.