Hulanicka Halina
Halina Hulanicka
tancerka, pedagog tańca
Skrzywań; Iwański
Antoni i Kazimiera Hulaniccy
18 października 1899 roku, Kijów (Ukraina)
21 stycznia 1975 roku, Warszawa
cmentarz Ewangelicko-Reformowany w Warszawie (kwatera W-3-4)
Tańca uczyła się najpierw w szkole tańca nowoczesnego K. Isaczenko-Sokołowej w Kijowie (1916–1917), potem w Szkole Rytmiki i Plastyki Scenicznej J. Mieczyńskiej w Warszawie (1919–1920), u Isadory Duncan w Paryżu (1921) i tamże w szkole akrobatyki A. Guichota.
Debiutowała w 1922 roku w Teatrze Polskim w Warszawie, do 1939 roku występowała z recitalami tańców zawsze we własnym układzie w kraju i za granicą.
Sama dobierała muzykę do swoich układów choreograficznych, a często także projektowała kostiumy. Interesowały ją szczególnie tańce egzotyczne (z Indii, Kambodży, starożytnego Egiptu), tańce hiszpańskie, a także tańce pol. Od początku obok własnej pracy artystycznej zajmowała się także uczeniem, pracowała w warszawskich szkołach: J. Mieczyńskiej (1922–1925; od 1923 współdyrektorka szkoły), w Oddziale Dramatycznym przy konserwatorium muzycznym (1922–1924) i tańca akrobatycznego w szkole baletowej (1934–1938).
W 1934 roku wchodziła w skład jury międzynarodowego konkursu tańca w Wiedniu.
W czasie II wojny światowej została wywieziona na przymusowe roboty do Niemiec. Po powrocie do kraju już nie występowała, zajmowała się nauczaniem, niekiedy współpracowała z teatrami. W 1947–1951 pełniła funkcje referenta do spraw choreografii w woj. wydz. kultury we Wrocławiu, 1951–1959 była kierownikiem artystycznym Państwowego Liceum Choreograficznego w Sosnowcu (od 1955 w Bytomiu), 1959–1963 uczyła tańca klasycznego i charakterystycznego w warszawskiej szkole baletowej.
W 1968 roku przeszła na emeryturę, ale jeszcze do 1971 roku prowadziła zajęcia z gimnastyki artystycznej w klubie sportowym Warszawianka.