Horwath Irena
Irena Horwath
Władysława Zofia Kurzyjamska
Wincenty Groer
Karol Kurzyjamski
29 kwietnia 1865 roku, Bródno (obecnie dzielnica Warszawy)
3 października 1943 roku, Lwów
Irena Horwath była uczennicą Bolesława Leszczyńskiego i J. Królikowskiego, debiutowała (pod pseud. Irena Horwath, którego używała do końca życia) w sezonie 1891/1892 w Płocku w zespole J. Szymborskiego.
W lecie 1892 roku występowała w Ciechocinku u S. Sarnowskiego. 14 września 1892 debiutowała w Warszawskich Teatrach Rządowych (WTR) w roli Henryki (Miłość ubogiego młodzieńca) i wkrótce została zaangażowana do zespołu dramatu, z którym związana była (z krótkimi przerwami) do 1915 roku (m.in. w 1897 została na pewien czas zwolniona po konflikcie z B. Ładnowskim).
W czasie I wojny światowej wyjechała do Rosji i w 1915–1917 występowała w Teatrze Polskim w Moskwie. W 1919 roku wróciła do kraju i odtąd należała do zespołu Teatrów Miejskich w Warszawie występując w teatrze Rozmaitości oraz w Reducie.
W 1923 roku otrzymała emeryturę i odtąd występowała sporadycznie, a 1930 roku usunęła się ze sceny.
Była żoną adwokata Wincentego Groera. Wyróżniała się piękną postawą i powierzchownością. Początkowo zarzucano jej nieprawidłową wymowę i pisano, że jest to „poprawna aktorka ilekroć nie udaje heroin” („Kurier Warszawski”), później znalazła swoje właściwe emploi występując w rolach charakterystycznych.
bibliografia
- internetowa Encyklopedia teatru polskiego