Frączkowski Franciszek

Franciszek Frączkowski na scenie debiutował w 1898 roku w Pabianicach jako członek zespołu Romana Romanowicza. Następnie grał w Płocku u L. Bogdanowicza.

W latach 1899–1900 roku występował na scenach krakowskich. Następnie wyjechał do Stanów Zjednoczonych na zaproszenie Komitetu Organizacyjnego Budo­wy Teatru Polskiego. Po powrocie odbył służbę w armii rosyjskiej. Do grania powrócił w 1902 roku na scenie Teatru Miejskiego w Krakowie.

W maju 1906 roku objął stanowiska dyrektora krakowskiego teatru Ludowego, z którego to musiał zrezygnować w wyniku konfliktu z aktorami. Pozostał jednak w zespole, występując m.in. w Nowym Sączu, Wieliczce, Tarnowie i Rzeszowie.

W latach 1907–1908 był członkiem objazdowego zespołu Gabrieli Zapolskiej. Próbował też bezskutecznie zorganizować własny zespół objazdowy. Kolejne lata (1909–1914) spędził we Lwowie na deskach teatru miejskiego (w 1913 występował wraz z jego zespołem w Paryżu) oraz reżyserując w lwowskim teatrze Niezależnym.

Lata I wojny światowej spędził grając w Krakowie (teatr Ludowy – 1914 i 1915–1916, teatr miejski i teatr Powszechny – 1916–1917), Wiedniu (1914–1915) oraz w Warszawie (teatr Rozmaitości – 1916, Mały – 1917). Sezon 1917/1918 spędził w Łodzi w zespole Stanisława Stanisławskiego. Wcześniej.

Po zakończeniu wojny występował i reżyserował w Warszawie i we Lwowie. W sezonie 1920/1921 był dyrektorem teatru w Toruniu, z którego to stanowiska sam zrezygnował. Po krótkim pobycie w Warszawie (teatr Dramatyczny) przeniósł się do Lwowa, gdzie występował i reżyserował do końca życia w tamtejszym teatrze miejskim (Wielkim). Ponadto prowadził szkołę aktorską, był również związany z teatrzykiem Młoda Scenka (grającym utwory współczesne, niedopuszczane do wystawienia w teatrze miejskim), a w 1929 roku zorganizował objazdowy teatr Premier.

1916 POD JARZMEM TYRANÓW (Tadeusz Kościuszko)