Belska Klara
Klara Belska
aktorka, tancerka
Stanisław Belski; Ziemowit Karpiński
Klara Pełczyńska
10 listopada 1908 roku, Warszawa
20 lipca 2000 roku, Nowy Jork (USA)
cmentarz Wojskowy na Powązkach w Warszawie (kwatera 2C-28-6-1)
Brązowy Krzyż Zasługi; Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Star 1939/45); Gwiazda Italii (Italian Star); Medal Obrony (Defence Medal)
Klara Belska ukończyła przed wojną Szkołę Baletową w Warszawie. Została zaangażowana m.in. do teatrzyku Qui Pro Quo.
W czasie drugiej wojny światowej służyła w armii generała Władysława Andersa, w Pomocniczej Służbie Kobiet; od maja 1942 roku pod bezpośrednim dowództwem brytyjskim. Wykazywała bohaterską postawę operując na odcinkach bliskich linii frontu. Przebywała na Dalekim Wschodzie, w Persji, Izraelu. W roku 1943 została przeniesiona wraz z 2 Korpusem Polskim do Włoch, gdzie brała czynny udział w Kampanii Włoskiej. W tym czasie czynnie uczestniczyła w działalności widowiskowej: była członkiem zespołu teatralnego, brała udział w przedstawieniach dla walczących żołnierzy i w koncertach w szpitalach.
W 1949 roku po likwidacji Polskich Sił Zbrojnych pozostała na emigracji w Londynie. Wraz z mężem, Stanisławem Belskim, aktorem i reżyserem aktywnie uczestniczyła w życiu Polonii i brała udział w licznych przedstawieniach polskiego teatru prowadzonym przez Mariana Hemara. Członek Związku Artystów Scen Polskich (legitymacja nr 20 z roku 1945) oraz ZASP za granicą (legitymacja nr 24 z roku 1949). Była jedną z najbardziej popularnych aktorek charakterystycznych tego okresu.
Po śmierci męża Stanisława Belskiego (zm. w 1960 roku) wyszła ponownie za mąż za aktora i reżysera, Ziemowita Karpińskiego (zm. w 1973 roku) i zamieszkała z nim w Nowym Jorku. Ziemowit był nie tylko aktorem, ale również żołnierzem Polski Podziemnej, który brał udział w powstaniu warszawskim pod pseudonimem „Wagner”. Został odznaczony krzyżem Virtuti Militari.
Klara do samej śmierci prowadziła działalność społeczną i kulturalną. Była stałą wolontariuszką polskiego Instytutu Józefa Piłsudskiego, gdzie z wielką serdecznością witała, wraz z innymi piłsudczykami, polskich emigrantów i gości z Polski, wśród nich wielu aktorów scen teatralnych i kina oraz ważne osobistości, jak członków Rządu Londyńskiego czy Wandę Piłsudską.
Po śmierci została pochowana wraz z drugim mężem, Ziemowitem Karpińskim, na warszawskich Powązkach Wojskowych.
bibliografia
- internetowa Encyklopedia Polskiego Teatru


