Czyński Kazimierz
Kazimierz Czyński
reżyser, aktor
Tadeusz Czyński (wg pozn. ksiąg meldunkowych Gwidona), Sabina z Rekowskich
6 lutego 1891 roku, Przemyśl
15 listopada 1956 roku, Sulechów
Warszawa, Al. Jerozolimskie 43 (1929)
Kazimierz Czyński ukończył gimnazjum w Przemyślu, a następnie studiował we Lwowie, ucząc się równocześnie gry aktorskiej u Józefa Chmielińskiego.Jego ojciec był z zawodu księgarzem oraz aktorem zespołów amatorskich.
Debiutował w 1910 roku w lwowskim teatrze Ludowym. Kolejne lata spędził w zespołach objazdowych, a w sezonie 1912/1913 występował w Poznaniu.
W czasie I wojny światowej walczył w I Brygadzie Legionów Polskich i został ciężko ranny. Po zakończeniu walk występował w Warszawie (Teatr Polski 1918–1919, Reduta 1921–1925) oraz w Krakowie (teatr Bagatela 1919–1920). W 1923 roku uzyskał uprawnienia reżyserskie i reżyserował m.in. w warszawskim Teatrze im. Aleksandra Fredry.
Od 1926 roku do wybuchu wojny pracował jako reżyser filmowy (od 1929 roku był kierownikiem zespołu Centrofilm).
W czasie okupacji niemieckiej pracował fizycznie.
W 1945 roku znalazł się w Lublinie, gdzie nawiązał współpracę z Wytwórnią Filmową „Czołówka”, reżyserując w latach 1945–1948 cztery filmy dokumentalne. W latach 1949–1952 pracował jako reżyser w teatrach w Częstochowie, Białymstoku, Gnieźnie, Kaliszu i Radomiu. W latach 1952–1953 kierował objazdowym teatrem Ziemi Łódzkiej, a następnie reżyserował w teatrze Dolnośląskim w Jeleniej Górze (1954-1955) oraz w teatrze Ziemi Lubuskiej (1955-1956).
Oprócz pracy w teatrze pisał słuchowiska radiowe, scenariusze filmowe oraz publikował artykuły poświęcone teatrowi i filmowi. W 1949 roku wydał zbiór opowiadań pt. Tygrys i kuternoga.
