Meissner Janusz
Janusz Meissner
Janusz Gniewomir Meissner
pisarz, scenarzysta
Jan Wiktor Meissner, Anna z domu Braun
21 stycznia 1901 roku, Warszawa
28 lutego 1978 roku, Kraków
cmentarz Salwatorski w Krakowie (sektor SC13, rząd 1, nr grobu 68)
Krzyż Walecznych (1920); Śląska Wstęga Waleczności i Zasługi za udział w III Powstaniu Śląskim (1921); Krzyż Walecznych (1922); Krzyż Virtuti Militari V klasy (1922); Krzyż Niepodległości z Mieczami (1931); Srebrny Krzyż Zasługi (1937); Złoty Krzyż Zasługi (1953); Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1955); Order Sztandaru Pracy II klasy (1959); Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1967); Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia za całokształt twórczości (1973); Order Sztandaru Pracy I klasy (1977)
Janusz Meissner od 1918 roku był lotnikiem w Wojsku Polskim, a od 1933 kapitanem. Wielokrotnie odnosił sukcesy w zawodach lotniczych, a jego ścieżka wojenna jest pełna odważnych czynów.
Napisał wiele popularnych utworów o tematyce lotniczej i marynistycznej, korzystając częściowo z własnych doświadczeń i przeżyć. Pierwszym z nich było opowiadanie Czerwone widmo, opublikowane w tygodniku „Na Fali” w 1926 roku. Pod koniec lat trzydziestych był już jednym z najpopularniejszych autorów literatury młodzieżowej i przygodowej, głównie dzięki swoim książkom i opowiadaniom o lotnictwie.
W czasie wojny przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie m.in. organizował Wojskową Rozgłośnię Radiową przy Biurze Propagandy Naczelnego Wodza i współpracował z polskimi pismami emigracyjnymi, a także współpracował z Radiem BBC.
W 1946 powrócił do kraju i zamieszkał w Zakopanem w willi Texas. W 1954 został tam wybrany na radnego Miejskiej Rady Narodowej, od 1956 roku zamieszkał w Krakowie.
Pisarz był trzykrotnie żonaty. Pierwsza żona – Stanisława Jajkowska (we wspomnieniach występuje jako „Myszka”) zginęła tragicznie w 1923 roku (miesiąc po narodzinach syna Andrzeja, na oczach męża wypadła z okna, próbując odczepić firankę). Druga żona Zofia, zmarła w dniu 27 marca 1955 roku (jest pochowana na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie). Z tego związku miał syna Jerzego Lecha (1927–2000, we wspomnieniach występuje jako Leszek), który spoczywa obok niego w rodzinnym grobie. Trzecia żona Krystyna (1912–2009) jest także pochowana w grobowcu rodzinnym wraz z Januszem Meissnerem.
Upamiętnienie
Jego imię nosi m.in.: ulica Janusza Meissnera w Krakowie (w Rakowicach w dzielnicy III Prądnik Czerwony), ulica w Warszawie, w dzielnicy Praga-Południe (Gocław), ulica w Poznaniu (na Osiedlu Lotników Wielkopolskich, w dzielnicy Jeżyce), ulica w gdańskiej dzielnicy Zaspa, na kieleckim osiedlu Pod Dalnią, w Bolesławcu na Dolnym Śląsku oraz na wrocławskim Muchoborze Wielkim, a także w Nowym Sączu na Osiedlu Św. Heleny.


