Downarówna Zofia

Downarówna Zofia
IMIĘ I NAZWISKO:
Zofia Downarówna
PRAWDZIWE IMIĘ I NAZWISKO:
Zofia Duranowska
ZAWÓD:
aktorka, tancerka
MAŁŻONEK/MAŁŻONKA:
Stanisław Sielański (właśc. Nasielski) (ślub 15 lipca 1938 roku - rozwód w 1952 roku)
RODZICE:
Walenty Duranowski, Paulina z Chybowskich
DATA I MIEJSCE URODZIN:
1 marca 1907 rok, Warszawa
DATA I MIEJSCE ŚMIERCI:
22 sierpnia 1992 rok, Warszawa
ADRES ZAMIESZKANIA:
Warszawa, ul. Królewska 29 (1933)

Zofia Downarówna uczęszczała do szkoły baletowej przy Teatrze Wielkim w Warszawie i na tej scenie występowała już od 1918 roku. Po ukończeniu szkoły, była koryfejką w balecie Teatru Wielkiego, np. w roku 1922 tańczyła jedno z Bliźniąt oraz Świteziankę w Panu Twardowskim Ludomira Różyckiego, w 1924 roku w Marii Romana Statkowskiego i Bajce Ludomira Michała Rogowskiego, w lutym 1925 roku w tańcu Almejek w Szeherezadzie. Potem występowała w teatrach rewiowych i kabaretach (prawo angażowania się w teatrach zawodowych Związek Artystów Scen Polskich przyznał jej po egzaminie w 1929 roku). Pierwszą informację o jej występach w teatrze rewiowym Olimpia w 1927 roku w Warszawie podał Ludwik Sempoliński.

W 1929 roku była w Krakowie, najpierw w Teatrze Gong, a na przełomie 1929 i 1930 roku w teatrze Pantera pod dyrekcją Tadeusza Wesołowskiego, później w zespole warszawskiego teatru Mignon, w roku 1930 w Teatrze Wielka Rewia w Poznaniu. Potem występowała ponownie w Warszawie: w teatrze Morskie Oko i Teatrze Nowości (1931), w Wielkiej Operetce (w Balu w Savoyu, 1933), w kabarecie Stara Bunda (1934) i Teatrze na Kredytowej (w komedii muzycznej Piosenka o Nadinie), w teatrze Wielka Rewia (w komedii muzycznej Król na jedną noc, 1937). Grała też epizodyczne role na scenach dramatycznych, np. w Zazdrości i medycynie w Teatrze Ateneum w Warszawie (1937).

W latach II wojny światowej i okupacji niemieckiej pracowała w prywatnym biurze w Warszawie. Walczyła w powstaniu warszawskim w szeregach Armii Krajowej (pseudonim „Hoża Zosia”). Po wojnie nie wróciła na scenę.

15 lipca 1938 roku wyszła za mąż za Stanisława Sielańskiego. Ślub odbył się w Węgrowie. Po wybuchu wojny Duranowska pozostała w Warszawie, a Sielański wyemigrował do USA. W 1952 roku, po otrzymaniu amerykańskiego obywatelstwa, rozwiódł się z żoną bez poinformowania jej o tym. M.in. dlatego nie otrzymała spadku po swoim mężu, gdy ten zmarł pozostawiając po sobie 4 tysiące dolarów. Para nie miała dzieci.