Film przedstawia perypetie niezdary z prowincji, który przyjechał po raz pierwszy w życiu do Warszawy i zachowuje się w wielkim mieście, jak niemowlę poznające dopiero barwy i smak życia. Większa część akcji toczy się w modnych podówczas ogródkach warszawskich, gdzie ów prowincjonalny fajtłapa pada w końcu ofiarą dwóch stołecznych kurtyzan. Rozbawiony i zaszokowany ponętami życia Antoś ani się spostrzega, gdy rozkoszne i niewinnie wyglądające dziewczątka okradają go z uciułanego na Warszawę grosza.
artykuły powiązane
...A tak proszę pana, nasz wiek XX był jeszcze wtedy całkiem młody, – i my byliśmy młodzi...
Siedzimy u Loursa. Miły, sympatyczny, zawsze z lekka uśmiechnięty Fertner wpatruje się w błękitną smugę dymu swego papierosa i wspomina dawne dobre czasy.
Dziś to by się może i wierzyć nie chciało. Dziś to groteska, niemalże anegdota. Inicjatywa wyszła wtedy od właściciela, na jakby to stereotypowo powiedzieć kinomatografu Oaza w Warszawie, Jasińskiego. Sprowadził wtedy z Paryża jakiegoś operatora filmowego, z którym się nikt z nas i dogadać się umiał i powiedział krótko: kręcimy film. Co to była za radość dla nas, jaki entuzjazm. Pierwszy nasz film. Pierwszy film z nami. Pamiętam, jak bardzo cieszyłem się, iż przypadła mi w udziale główna rola... Paliłem się do niej wtedy niesamowicie. No i słowo stało się ciałem. Zaczęliśmy kręcić dwuaktówkę Antoś w Warszawie. Mowy nie było o żadnym scenariuszu. Ot, po prostu na miejscu wpadały pomysły i rozmaite „kawały”. Każdy z nas tworzył akcję. Każdy z nas starał się w niej wziąć udział. Pamiętam, że dnia poprzedzającego długo oczekiwany dzień filmowania, obmyśliliśmy w jakiejś knajpie początek naszego filmu. Postanowiliśmy akcję rozpocząć na dworcu, bo to i pociąg, rozumie pan, i wiele ludzi...
I rzeczywiście, dnia następnego nasza „ekipa” filmowa stawiła się in corpore na dworcu. Już nasz operator chwycił za rączkę aparatu, by rozpocząć zdjęcia, gdy wtem, stop! — wyrósł jakby z pod ziemi żandarm kolejowy, rosyjskie to były czasy, i – nie można, nie wolno, taki ukaz. Nie pomogły żadne perswazje. Musieliśmy się przenieść przed dworzec. Wnet jednak drugi żandarm znów przerwał nam nierozpoczętą zresztą jeszcze pracę. Pędzono nas po wszystkich ulicach miasta i w końcu udało nam się na pl. Teatralnym dokonać upragnionych zdjęć. Prymitywne to było. Ale jakie miłe, jakie entuzjastyczne. Duma nas rozsadzała. Tworzyliśmy wszak pierwszy polski film. Młode czasy były, wesołe, miłe...
Zadumał się Fertner i kończył w myślach swoje refleksje na temat pierwszych „wyczynów” filmowych w Polsce.
Jakub Rawer Rok 1937/1938 świętem polskiej produkcji filmowej, „Wiadomości Filmowe” 1937, nr 24 (20 grudnia)
– W końcu 1907 roku – ciągnie dalej pan Malczewski swą ciekawą opowieść. – przybył do Polski operator do zdjęć filmowych, pan Meyer z ramienia firmy Pathé w Paryżu. Wracał on z Syberii. W Warszawie gościli go przez kilka dni przedstawiciele firmy Pathé na Polskę – bracia Skurzyńscy.
W tym czasie ta mała grupka ludzi postanowiła stworzyć pierwszy polski film pt. Antoś pierwszy raz w Warszawie z Antonim Fertnerem. Reżyserem, operatorem i scenarzystą tego filmu byt właśnie Mayer. Całość filmu miała – 120 metrów.
Wobec tego, że w owym czasie w Polsce nie było laboratorium filmowego p. Mayer zabrał film do Paryża i dopiero po miesiącu nadesłali już gotowy film do wyświetlania. Film ten stanowił największą atrakcję w Warszawie i cieszył się wielkim powodzeniem.
Zenon Machalski Wywiad z seniorem polskich operatorów, „Wiadomości Filmowe” 1937, nr 22 (15 listopada)
