Barwiński Henryk

Henryk Barwiński był synem ekonomisty, powstańca styczniowego i sybiraka. Jego bratem był bajkopisarz Benedykt Hertz.

Uczęszczał do gimnazjów w Warszawie i Kijowie, które ukończył w 1897 roku. Po maturze powrócił do stolicy, gdzie kształcił się w Klasie Dykcji i Deklamacji przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. 

W 1902 roku poślubił aktorkę Leonię z Urbanowiczów i oboje postanowili występować używając nazwiska dziadka Leonii – Berwińscy, wkrótce na afiszach użyto formy Barwińscy i ta wersja pozostała.

W 1904 roku otrzymał powołanie do wojska na front rosyjsko-japoński, aby tego uniknąć przeniósł się do Krakowa i tam kontynuował grę aktorską. Od 1906 roku równolegle studiował rzeźbiarstwo na Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Konstantego Laszczki. W 1913 roku został członkiem zarządu Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji.

4 sierpnia 1914 roku we Lwowie zgłosił się na ochotnika do Legionów Polskich, przydzielono go do 1 pułku piechoty I Brygady, początkowo w 2 kompanii II baonu, a następnie w 4 kompanii III baonu. Awansował na podporucznika i otrzymał funkcję adiutanta III baonu. Zorganizował teatr legionowy, zaprojektował medal uświetniający imieniny Józefa Piłsudskiego w 1917 roku. Odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi i jesienią 1917 roku powrócił do Lwowa, gdzie wstąpił do zespołu tamtejszego teatru miejskiego.

W 1920 roku walczył w obronie Lwowa, do rezerwy przeszedł w stopniu kapitana. Za bohaterski udział w walkach dwukrotnie otrzymał Krzyż Walecznych.

W 1933 roku przeszedł na emeryturę i zamieszkał z żoną w Podkowie Leśnej, znalazł zatrudnienie w Wojskowym Instytucie Naukowo-Oświatowym jako referent do spraw teatrów żołnierskich. Dorywczo reżyserował, 2 maja 1937 roku w lwowskim Powszechnym Teatrze Żołnierza świętował trzydziestopięciolecie pracy artystycznej.

II wojnę światową przeżył w Podkowie Leśnej, sporadycznie organizował tajne koncerty patriotyczne.

Po wyzwoleniu kraju w 1945 roku został oddelegowany do Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu gdzie był referentem do spraw teatru i literatury, zainicjował powstanie teatrów w Gorzowie Wielkopolskim i Gnieźnie. Do roku 1950 ponownie zaangażował się w pracę reżysera i grę aktorską, w sezonie 1950/1951 otrzymał angaż w teatrze Ateneum w Warszawie. Sześćdziesięciolecie pracy artystycznej obchodził 12 września 1959 roku na scenie Teatru im. Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim. Dwa lata później otrzymał tytuł członka zasłużonego SPATiF-ZASP.

W stan spoczynku przeszedł w 1962 roku, ostatnim sezonem w którym występował był 1962/1963.

1924 MIŁOŚĆ PRZEZ OGIEŃ I KREW (pułkownik)