Sempoliński Ludwik
Ludwik Sempoliński
Ludwik Agapit Sempoliński
aktor, reżyser, tancerz, pedagog
Janina Kozłowska
Antoni Sempoliński, Stanisława z domu Subirre
18 sierpnia 1899 roku, Warszawa
17 kwietnia 1981 roku, Warszawa
Stare Powązki w Warszawie (kwatera 111-III-30/31)
Warszawa, ul. Świętojańska 19/2 (1923–1924)
Order Sztandaru Pracy I klasy (1978); Order Sztandaru Pracy II klasy (1969); Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1959); Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (15 lipca 1954); Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955); Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1967)
Ludwik Sempoliński ukończył warszawską Szkołę Zgromadzenia Kupców przy ul. Waliców, a następnie podjął studia w Wyższej Szkole Handlowej, której jednak nie ukończył.
Debiutował w 1918 w kabarecie Sfinks piosenką Lecą mareczki, lecą, lecą…. Związany z warszawskimi (m.in. Morskie Oko, Cyrulik Warszawski) i krakowskimi teatrzykami rewiowymi, kabaretami i operetką.
W sezonie 1935/1936 był dyrektorem teatru Letniego w Łodzi.
W czasie II wojny światowej musiał się ukrywać przed okupantami niemieckimi za parodię Hitlera w piosence Ten wąsik z popularnej rewii muzycznej Orzeł czy Rzeszka. Z tego powodu przeniósł się do Wilna, gdzie występował początkowo w teatrze muzycznym Lutnia, następnie w założonym przez siebie teatrzyku Miniatury. Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej uciekł z Wilna i pod nazwiskiem Józef Kalina ukrywał się na prowincji. W 1944 roku wrócił do Wilna i wraz z Hanką Bielicką i Jerzym Duszyńskim reaktywował swój teatr.
Po wojnie grał na scenach Łodzi, Krakowa i w warszawskim teatrze Syrena. Znany z brawurowych wykonań różnych piosenek (m.in. Tomasz, ach, Tomasz, skąd ty to masz).
Autor wspomnień Wielcy artyści małych scen i Druga połowa życia. Był także wykładowcą warszawskiej PWST, wychowawcą wielu aktorów i piosenkarzy
