Bohdziewicz Antoni
Antoni Bohdziewicz
reżyser, pedagog
Ariadna Demkowska-Bohdziewicz
11 września 1906 roku, Wilno
20 października 1970 roku, Warszawa
Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B19-5-19)
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1959); Srebrny Krzyż Zasługi (22 stycznia 1946); Medal 10-lecia Polski Ludowej (14 stycznia 1955)
Antoni Bohdziewicz w 1928 roku ukończył studia techniczne na Politechnice Warszawskiej.
Był spikerem radiowym, recenzentem filmowym, następnie jako stypendysta Funduszu Kultury Narodowej studiował w Ecole Technique de la Photographie et Cinematographie w Paryżu (lata 1931–1935). We Francji zrealizował pierwsze krótkometrażowe filmy dokumentalne.
Po powrocie do Polski został współpracownikiem kroniki filmowej PAT, był również recenzentem tygodnika „Pion”. Dalsze krótkometrażowe filmy dokumentalne realizował w Spółdzielni Autorów Filmowych SAF. W 1938 roku rozpoczął pracę nad pierwszym filmem fabularnym Zazdrość i medycyna, który ostatecznie nie powstał.
W czasie II wojny światowej był żołnierzem Polski Podziemnej, kierował referatem foto-filmowym Wydziału Propagandy Mobilizacyjnej AK (Rój). Od 1943 roku z Mieczysławem Chojnowskim prowadził laboratorium fotograficzne Tres w Warszawie, będące zakamuflowaną placówką konspiracyjną. Podczas powstania warszawskiego dowodził zespołem operatorów kronik powstańczych. Po jego upadku opuścił miasto z ludnością cywilną.
Od 1945 roku pracował w PKF. W marcu 1945 roku wykładał w Warsztacie Filmowym Młodych w Krakowie, a następnie w Kursie Przygotowania Filmowego w Krakowie (grudzień 1945 – lipiec 1946). Od 1948 do 1966 roku był kierownikiem Katedry Reżyserii PWSF w Łodzi. Był opiekunem artystycznym studenckich debiutów fabularnych, reżyserem słuchowisk radiowych i spektakli Teatru TVP, krytykiem filmowym i publicystą, działaczem klubów filmowych.
W latach 1956–1962 był kierownikiem artystycznym Zespołów Filmowych Droga (pierwotna nazwa Po prostu), a w latach 1968–1970 kierował studiem filmowym Tor. W latach 1959–1970 był Przewodniczącym Rady Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych. W latach 1966–1969 wykładał w Institut National Superieur des Arts du Spectacle w Brukseli.
W 1959 roku zasiadał w jury konkursu głównego na 12. MFF w Cannes.
Jego żoną była tłumaczka literatury amerykańskiej i scenarzystka filmowa Ariadna Demkowska-Bohdziewicz. Był ojcem Anny (ur. 1945) i fotografki oraz asystentki reżysera Anny Beaty (ur. 1950).
Zdjęcia jego autorstwa znalazły się w filmie Powstanie Warszawskie (2014), za które został pośmiertnie nominowany do Polskiej Nagrody Filmowej w 2015 roku.