Stępniówna Stanisława

Stanisława Stępniówna skończyła szkołę rytmiki i plastyki prowadzoną przez Tacjannę Wysocką. Po ukończeniu gimnazjum wstąpiła do Instytutu Reduty.

W 1935 roku została zaangażowana przez Iwo Galla do teatru Kameralnego w Częstochowie. Kiedy Iwo Gall obejmował dyrekcję teatrów peryferyjnych TKKT w Warszawie, przyjechała z nim do stolicy. Wkrótce Arnold Szyfman przyjął ją w poczet aktorów Teatru Polskiego, w którym występowała do wybuchu wojny. W 1939 roku zdążyła jeszcze zagrać główną rolę w filmie Włóczęgi, u boku Szczepcia i Tońcia.

Do wybuchu powstania warszawskiego pracowała jako kelnerka. Po obozie w Pruszkowie i tułaczce popowstaniowej, najszybciej jak mogła wróciła do zburzonej Warszawy.

Kilka miesięcy była w teatrze Nowej Warszawy (od czerwca do września 1945), a następnie trzy sezony była aktorką w Miejskich Teatrach Dramatycznych. W sezonie 1948/1949 wróciła do Teatru Polskiego. W latach 1952–1957 występowała w Teatrze Domu Wojska Polskiego, od 1957 roku – Dramatycznym.

W 1976 roku przeszła na emeryturę.

1939 WŁÓCZĘGI (Krysia Dorn)