Dygas Ignacy

Ignacy Dygas urodził się 28 lipca 1881 w Warszawie. Studiował weterynarię, równocześnie śpiewał w chórach kościelnych oraz uczył się śpiewu w konserwatorium warszawskim u J. Szczepkowskiego. Konserwatorium Warszawskie ukończył jako świetnie zapowiadający się baryton, jednak znany pedagog, prof. Aleksandrowicz zadecydował, że jego warunki każą kształcić go na tenora.
Zadebiutował 10 maja 1905 roku w Operze Warszawskiej w partii Jontka w Halce. Z miejsca zdobył uznanie publiczności i krytyki. W 1907 roku wyjechał za granicę. Występował na scenach operowych w Mediolanie, Neapolu, Rzymie, a także hiszpańskich i południowoamerykańskich (Buenos Aires, Rio de Janeiro, Montevideo). Przyjeżdżał stale na występy gościnne do Warszawy.
Lata I wojny światowej Ignacy Dygas spędził w Rosji. Był solistą Teatru Zimina i pierwszym tenorem dramatycznym oper w Moskwie i Petersburgu. Był niesłychanie popularny, publiczność rosyjska dosłownie nosiła go na rękach.

Po powrocie do Polski w 1918 roku Ignacy Dygas wszedł do zespołu Opery Warszawskiej, z którym rozstał się dopiero w 1937 roku. Często wyjeżdżał na gościnne występy do innych miast, a także za granicę: do USA (1925), do Rumunii (1927), do Jugosławii (1928). Często śpiewał także przed mikrofonem Polskiego Radia. Nękany chorobą musiał ustąpić ze sceny. Ostatni jego występ miał miejsce 31 marca 1937 roku w Teatrze Wielkim. W tym samym roku brał udział w filmie Ty, co w Ostrej świecisz Bramie jako wykonawca pieśni religijnych. Sporadycznie nadal śpiewał w radiu.
Dygas był znany z działalności społecznej, przez wiele lat należał do PPS. Od 1927 roku był zasłużonym członkiem ZASP, a w latach 1930-1932 jego prezesem.

Ignacy Dygas dokonał wielu nagrań dla największych europejskich koncernów fonograficznych: Edison, Gramophone, Pathé, Odeon, Favorite i innych oraz dla polskiej firmy Syrena-Record. Najstarsze jego nagrania, jeszcze na wałkach fonograficznych i płytach patefonowych, pochodzą z pierwszych lat XX wieku. W bogatej dyskografii Dygasa znajdują się m. in. arie z polskich oper Halka, Straszny dwór, Hrabina, Jawnuta, Goplana, a także z najpopularniejszych oper światowych: Carmen, Rigoletto, Aida, Tosca, Lohengrin, Manru, Pajace i wielu innych. Nagrywał także pieśni Moniuszki, Chopina, Karłowicza, Niewiadomskiego, Noskowskiego, pieśni neapolitańskie, romanse włoskie i rosyjskie, pieśni religijne i narodowe, a także opracowania na głos utworów instrumentalnych i orkiestrowych.
Pod koniec 1931 roku Ignacy Dygas gościnnie wystąpił w teatrzyku Banda w rewii Jajko Kolumba. Zaśpiewał tam ujmującą piosenkę o zakochanym śpiewaku operowym Ja wiem, że ci ze mną jest źle. Nagrał ją dla wytwórni Syrena-Record. Jest to jego ostatnie nagranie płytowe.

Podczas okupacji występował w warszawskich kawiarniach, potem przeniósł się do Lublina, gdzie uczył śpiewu. W 1945 roku powrócił do Warszawy i prowadził klasę śpiewu w Wyższej Szkole Muzycznej. Niedługo po zakończeniu wojny, w Warszawie odbył się uroczysty jubileusz pięćdziesięciolecia pracy artystycznej Ignacego Dygasa. Wtedy to entuzjaści jego talentu mogli go usłyszeć po raz ostatni. Zmarł w Warszawie 17 maja 1947 roku.