Bielska Józefina

Uczyła się śpiewu w konserwatorium lwowskim. Pierwsze kroki stawiała we Lwowie jako chórzystka i epizodystka. W latach 1903-1905 występowała na prowincji w dużych rolach operetkowych i operowych. W 1905 roku została zaangażowana do operetki warszawskiej, w której pozostała do 1915 roku. Do jej największych sukcesów należała rola tytułowa w operetce Krysia Leśniczanka. Od 1905 roku nagrywała płyty. Dokonywała nagrań dla działających w Warszawie zachodnich koncernów Gramophone, Beka, Columbia, Favorite, Pathe, a także dla warszawskich wytwórni Syrena i Stella. Nagrywała arie i duety operetkowe, a także piosenki ludowe i scenki humorystyczne. Ostatnich nagrań dokonała w 1930 roku dla wytwórni Odeon. Ogółem dokonała blisko 200 nagrań. 

W 1911 roku zagrała w kilku krótkich filmach komediowych wyprodukowanych przez Juliusza Zagrodzkiego. 

Podczas I wojny światowej przebywała w Rosji i wraz z Wincentym Rapackim (synem), z którym była przez wiele lat związana, występowała w operetkach i wodewilach polskich, mi. in. w Moskwie, Kijowie, Petersburgu i Charkowie.

W 1918 roku powróciła do Warszawy, dalej występując w operetkach. W 1924 roku była na występach gościnnych w Toruniu i zapewne wkrótce opuściła scenę. Od 1946 roku mieszkała w Schronisku Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie.